Mam insulinooporność, czyli co?

Coraz częściej spotykamy się z insulinoopornością– jak widzimy słowo składa się z dwóch fraz insulina i opór.

Na początek dla wyjaśnienia co to jest insulina?  Insulina jest hormonem wydzielanym przez komórki β trzustki, czyli krótko mówiąc przez trzustkę. Zadaniem insuliny jest regulowanie stężenia glukozy (czyli cukru) we krwi.

Każdy pokarm, który spożywamy jest przekształcany przez organizm do glukozy. Glukoza jest nam potrzebna, aby wszystkie narządy mogły właściwie funkcjonować, jednak należy pamiętać, że nadmiar glukozy jest szkodliwy. Warto w tym miejscu wspomnieć o jeszcze jednym hormonie, który działa odwrotnie niż insulina. Jest nim glukagon, który dba, aby we krwi nie było zbyt mało glukozy.

Z przymrużeniem oka…. czyli na czym polega insulinooporność?

Wyobraźmy sobie, że krwiobieg to autobus, komórki naszego organizmu to przystanki, a insulina to drzwi, które otwiera kierowca. Przy prawidłowym transporcie do autobusu wsiadają pasażerowie (glukoza), kierowca na kolejnych przystankach otwiera drzwi (insulina), a pasażerowie wysiadają na przystankach (komórki). Autobus nigdy nie jest przepełniony. Przy insulinooporności pasażerów w autobusie jest coraz więcej (glukoza) i mimo próby otwieranie drzwi przez insulinę, pasażerowie nie wysiadają, bo przystanki (komórki) nie chcą ich przyjąć.

Reasumując:

Po spożyciu pokarmu wzrasta ilość glukozy we krwi. Żeby zmniejszyć jej ilość przez trzustkę wytwarzana jest insulina. Zadaniem insuliny jest transport glukozy do wnętrza poszczególnych komórek, co powoduje obniżenie poziomu glukozy we krwi. W przypadku insulinooporności we krwi utrzymuje się podwyższony poziom insuliny i zahamowana jest aktywność glukagonu.

Insulinooporność jest jednym z głównych czynników powstawania zespołu metabolicznego

Insulinooporność powoduje zmniejszone zużycie glukozy w komórkach i prowadzi do nieprawidłowego jej stężenia we krwi. Następuje nadprodukcja insuliny przez trzustkę, a następnie wzrost jej stężenia, czyli hiperinsulinizm.

Insulinooporność na początku może rozwijać się bezobjawowo. Co w takim razie powinno nas niepokoić?

  • zwiększenie masy ciała, pomimo stosowania normalnej diety
  • nadmierna senność po posiłku
  • ciągłe zmęczenie, problemy z koncentracją
  • częste bóle głowy